Geïnspireerd door de discussie rond supertasks - opdrachten die uit een oneindig aantal stappen bestaan en waarbij de centrale vraag de vraag naar de eigenschappen van de eindtoestand is in functie van de voorgaande stappen - definieer ik een supertask waarbij elke stap een strikt eindige rekenkunde bepaalt met alle "mooie" eigenschappen denkbaar en waarbij de eindstap de klassieke rekenkunde is waarbij alle "mooie" eigenschappen verdwenen zijn. In die zin informeert de klassieke rekenkunde ons nauwelijks over de voorgaande stappen en kan ze dus "onnatuurlijk" genoemd worden. Kortom, het betreft hier een subtiele argumentatie om het strikt finitisme te verdedigen.